Wies Beekman

De moeder van Joost Beekman breekt haar arm en maakt een reis door zorgland.

De weg is hobbelig, het zicht beperkt en de bestemming ongewis. Maar: “Van moment tot moment kun je veel verdragen.”

Te lezen in

De val van mijn moeder

  Als er iemand in de positie was om spoed te eisen, dan was het mijn moeder. Maar mijn moeder eiste niets. Ze doorstond de pijn als Winnetou aan de martelpaal.
Een deur sloeg open, een verpleegster stak ons een hand toe.
'Er komt zo een dokter,' zei ze.
'Zo,' zei mijn moeder. 'Dat is niet niks.'
Mijn moeder is altijd licht gegeneerd als iemand iets voor haar doet. Ze doet het liefst zelf iets voor een ander. De tragiek van haar ouderdom is dat ze bijna niets meer voor een ander kan doen.